Monk’s Living Quarters from Four Regions

Buddhism is Thailand’s national religion so most people follow what the Lord Buddha taught and adapt Dhamma to match with their way of living. Monks are the ideal example of  Buddhists who can successfully follow the footsteps of the Lord Buddha and disseminate precepts or Dhamma to other human beings. Monks preach to people and advise them about morality and goodness. They teach us to avoid doing bad things and urge us to do good things.

Monks who have reached the enlightenment stage and who can shun away from negative things in the world are called “Phra Ariyasong.” Phra Ariyasong can control their minds to fight against greed and many other bad things. There are four stages of the state of Phra Ariyasong: Phra Sodaban means a person who knows goodness and does not want to go back down; Phra Sokkhathami means a person who will not do bad things anymore; Phra Anakami means a person who has won over sexual desire, has no need of sex anymore, but has something better, meaning he can sit with his eyes closed and can see anything, called countless happiness; lastly, is Phra Aurahan, meaning one who can achieve happiness on the Anakami level, who is not afraid of death, and has no ego all the time. Phra Ariyasong of these four stages can be found in many temples and monasteries throughout Thailand.

สมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต พรหมรังสี) วัดระฆังโฆสิตาราม กรุงเทพฯ
พุทธศาสนิกชนมักกล่าวถึงท่านในนาม “สมเด็จโต วัดระฆังโฆสิตาราม” ถือกำเนิดในวันพฤหัสบดี ขึ้น ๑๒ ค่ำ เดือน ๕
ตรงกับวันที่ ๑๗ เมษายน พ.ศ. ๒๓๑๙ ที่บ้านไก่จ้น (ท่าหลวง) อำเภอท่าเรือ จังหวัด พระนครศรีอยุธยา เมื่อท่านเป็น
เด็กรูปร่างแบบบาง ผู้ใหญ่จึงตั้งชื่อให้ตรงกันข้ามว่า
“โต” กล่าวกันว่า ขณะที่ท่านยังเป็นทารก มารดา
พาท่านไปพักอยู่ที่ ตำบลไชโย จังหวัดอ่างทอง
ต่อมาจึงได้ย้ายมาอยู่ ที่บ้านบางขุนพรหม จังหวัด
พระนคร(ในภายหลัง ท่านได้สร้างพระพุทธรูปใหญ่ ไว้
ณ ตำบลทั้งสาม เพื่อเป็นอนุสรณ์) กุฏิพระสงฆ์ภาคกลาง
Monastis Cell in Central Region เป็นที่
ประดิษฐานหุ่นขี้ผึ้ง สมเด็จพระพุฒาจารย์ (โต
พรหมรังสี) และ สมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ (อยู่
ญาโณทัย) เมื่อถึงวัยพอสมควรมารดาได้พามามอบตัว
เป็นศิษย์ ท่านเจ้าคุณอรัญญิก เจ้าอาวาสวัด อินทรวิหาร
ก่อนบรรพชาเป็นสามเณรใน พระพุทธศาสนาเมื่ออายุ
๑๒ ปี ได้ศึกษาเล่า เรียนอยู่ ณ วัดอินทรวิหาร จนหมด
ความรู้ ของครูอาจารย์ แต่มีความประสงค์จะศึกษา
ภาษาบาลีและพระปริยัติธรรมต่อ ท่านเจ้าคุณ อรัญญิก
จึงได้นำไปฝากอยู่กับ สมเด็จพระพุทธ โฆษาจารย์ (นาค)
วัดระฆังโฆสิตาราม ครั้นเ มื่ออายุครบอุปสมบท
พระบาทสมเด็จพระพุทธ ยอดฟ้าจุฬาโลก รัชกาลที่ ๑
ได้โปรดเกล้าฯ ให้เป็นนาคหลวง อุปสมบท ณ
วัดพระศรีรัตน ศาสดาราม โดยมีสมเด็จพระสังฆราช
(สุก) วัดมหาธาตุ เป็นพระอุปัขฌาย์ ให้ฉายาว่า
“พรหมรังสี”

สมเด็จพระอริยวงศาคตญาณ (อยู่ ญาโณทัย) วัดสระเกศ กรุงเทพฯ
          พระนามเดิมว่า “อยู่” พระนามฉายาว่า “ญาโณทโย” ประสูติเมื่อวันจันทร์ที่ ๑ ธันวาคม พ.ศ.๒๔๑๗ ใน รัชสมัย
พระบาทสมเด็จ พระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว รัชกาลที่ ๕ ที่เรือนแพหน้าวัดกัลยาณมิตร อำเภอ บางกอกใหญ่ จังหวัดธนบุรี
ได้รับ การศึกษาเบื้องต้น ที่สำนักของบิดา ต่อมาได้ ย้ายมาอยู่ สำนักของพระ อาจารย์ช้าง วัดสระเกศ ได้ทรงเล่าเรียนสืบมาจน
กระทั่งบรรพชาเป็นสามเณร ศึกษา ภาษาบาลี ที่วัด
สระเกศ ได้เข้าแปลพระปริยัติธรรมในสนามหลวง
จนได้เปรียญ ๔ ประโยค ต่อมาในปี พ.ศ.๒๔๓๗
ทรงได้รับอุปสมบทเป็นพระภิกษุ ที่วัดสระเกศ
โดยมีสมเด็จพระวันรัต (แดง) วัดสุทัศน์
เป็นพระอุปัชฌาย์ หลังจากนั้นได้ทรงเข้าแปลพระปริยัติ
ธรรม จนได้เปรียญธรรม ๙ ประโยค ในปี พ.ศ.๒๔๔๕
เมื่อพระชนมายุ ๒๘ พรรษา ซึ่งนับแต่ทรงเข้าแปลพระ
ปริยัติธรรม มาตั้งแต่ประโยคต้นจนถึงประโยคสุดท้าย
คือ ประโยค ๙ ไม่เคยแปลตกเลย และทรงเป็นเปรียญ
๙ ประโยคองค์แรก ในรัชสมัยพระบาทสมเด็จพระจุล
จอมเกล้าเจ้าอยู่หัว ได้รับ พระมหากรุณาธิคุณ ให้นำ
รถยนต์หลวงมาส่งถึงพระอารามเป็นพิเศษ และกลาย
เป็นธรรมเนียมปฏิบัติมาจนถึงปัจจุบัน ครั้นสมเด็จ
พระสังฆราช (ปลด กิตติโสภณมหาเถร) ทรงสิ้น
พระชนม์ ในปี พ.ศ.๒๕๐๕ พระบาทสมเด็จ
พระเจ้าอยู่หัว ภูมิพลอดุลยเดช ทรงพระบรมราช
โองการโปรดเกล้าฯ ให้ดำรงตำแหน่งผู้ปฏิบัติหน้าที่
สมเด็จพระสังฆราช และประธานกรรมการมหาเถร
สมาคม จวบจนเมื่อวันที่ ๔ พฤษภาคม พ.ศ.๒๕๐๖
ได้ทรงพระกรุณาโปรดสถาปนาให้ทรงเป็นสมเด็จ
พระสังฆราชองค์ที่ ๑๕ แห่งกรุงรัตนโกสินทร์


เนื่องในพระราชพิธีฉัตรมงคล เมื่อพระองค์ทรงได้รับการสถาปนาตำแหน่งแล้ว พระองค์ทรงบริหารการคณะสงฆ์
โดยมิทรงคำนึงถึง ความชราภาพ ทรงทำทุกอย่างเพื่อความสงบสุขของสังฆ มณฑล ทรงอุปถัมภ์ส่งเสริมการศึกษา
พระปริยัติธรรม ทั้งแผนกบาลีและนักธรรม ตลอดจนทรงสนับสนุนพระ ภิกษุให้ออกไปทำการเผยแพร่ พระพุทธศาสนาทั้งใน
และ นอกประเทศ ทรงบูรณ ปฏิสังขรณ์ พระบรมบรรพตหรือ ภูเขาทอง วัดสระเกศ จนสำเร็จเรียบร้อย เป็นปูชนีย สถานทาง
พระพุทธศาสนาที่เป็นศรีสง่าแก่คนไทยมา จวบถึงปัจจุบัน

Wat Rakhang Khositaram Worawiharn, Bangkok

Most Thai people recognize him by the short name “Somdej Toh.” Somdej Phra Puttajarn (Toh Prommarangsri) is a legend of the Rattanakosin Era. Even if he passed away more than 100 years ago, his name is still mentioned until now as his amulets are the most famous of all. Somdej Toh was born on 17 April 1788, during the reign of King Rama 1. Many kings favored Somdej Toh very much because he was good at teaching and preaching. He was very well versed in Dhamma, Buddhist principles, regulations, and precepts.

He was a sagacious and intelligent monk and yet his conduct was rather eccentric. His mind was also full of generosity and mercy for poor people. He loved to live alone and lived his life peacefully and practiced Dhamma regularly. He passed away at the age of 85.

His Holy Highness the Supreme Patriarch

Somdej Phra Ariyowongsakotayan (Yu Yanothai)

Wat Saket Ratcha Wora Maha Wihan

Somdej Phra Ariyowongsakotayan (Yu Yanothai) was born in Bangkokyai-Thonburi District, Bangkok, on 1 December 1874 during the reign of the King Rama V. Somdej Phra Ariyowongsakotayan received his first education from his own father and then started spending his life as a monk and studied “Pali” language at Wat Sa Ket. He received many Buddhism awards since he was 28. He was also the first monk to win “Pariean 9 Prayok”, the highest level of studying Pali language, during the reign of King Rama V. He was a magnificent monk at the time and whenever there were any religious rites or someone invited him to preach or teach about Buddhism, he would be taken by royal limousine to the temple. This tradition has been developed from generation to generation until now we have to provide a bus or car to take monks from the temple to the place where a religious rite takes place.

Somdej Phra Ariyowongsakotayan was the “15^th Sangkharaj” (His Holy Highness the Supreme Patriarch) in 1963 during the Rattanakosin Era. He passed away at the age of 91 in the year 1965. He was one of the model monks of the country who supported many religious education activities, developed and supported social activities, and supported the development and renovation of temples and monasteries, especially Wat Sa Ket, where he was the main drive for building the Golden Pagoda. It became one of the most significant examples of Buddhist architecture.


ครูบาศรีวิชัย สิริวิชโย วัดบ้านปาง อำเภอลี้ จังหวัดลำพูน
ครูบาศรีวิชัย ได้รับการยกย่องว่าเป็นนักบุญแห่งล้านนา ไทย เดิมชื่อเฟือน หรืออินท์เฟือน บ้างก็ว่าอ้ายฟ้าร้อง เนื่องจาก
ในขณะที่ท่านถือกำเนิดเมื่อวันที่ ๑๑ มิถุนายน พ.ศ. ๒๔๒๑ ที่หมู่บ้านปาง ต.แม่ตื่น อ.ลี้ จ.ลำพูน นั้น ปรากฏว่าเกิด พายุฝน
ฟ้าคะนองอย่างหนัก ท่านบรรพชา เป็นสามเณรเมื่ออายุ ๑๘ ปี ที่วัดบ้านปาง ซึ่งเป็นพระ อารามเล็กๆ ประจำหมู่บ้าน และ
อุปสมบทเป็นพระภิกษุ ที่วัดบ้านโฮ่งหลวง อ.บ้านโฮ่ง จ.ลำพูน
เมื่อปี พ.ศ. ๒๔๔๒ มีพระครูสุมโณ เป็นพระอุปัชฌาย์ ได้รับฉายา
ว่า “สิริวิชโยภิกขุ” มีนามบัญญัติว่า พระศรีวิชัย เมื่ออุปสมบท
แล้วได้ศึกษากรรมฐานและวิชาอาคม กับ ครูบาอุปละ วัดดอยแค
อ.แม่ทา จ.ลำพูน (ปัจจุบันอยู่ ใน ต.เหมืองจี้ อ.เมือง จ.ลำพูน)
เป็นเวลา ๑ พรรษา ก่อนกลับไปจำพรรษาที่วัดบ้านปาง เมื่อได้รับ
การแต่งตั้ง เป็นเจ้าอาวาส ท่านจึงได้ย้ายวัดไปยังสถานที่ที่เห็นว่า
เหมาะสม คือบริเวณเนินเขาด้านทิศใต้ซึ่งเป็นที่ตั้งของ วัดใน
ปัจจุบัน เพราะเป็นที่วิเวก สามารถปฏิบัติธรรมได้ เป็นอย่างดี
โดยได้ให้ชื่อใหม่ว่า วัดจอมศรีทรายมูลบุญ เรือง แต่ชาวบ้าน
ทั่วไปยังนิยมเรียกวัดบ้านปางตามชื่อ หมู่บ้าน
          ท่านเป็นผู้มีอุปนิสัยสงบเสงี่ยม เจียมตัว พูดน้อย งดฉัน
เนื้อสัตว์ ตั้งแต่อายุ ๒๖ ปี และฉันเพียงมื้อเดียว ซึ่งมักเป็น
ผักต้มใส่เกลือกับพริกไทยเล็กน้อย บางทีก็ไม่ ฉันข้าวเป็นเวลานาน
คงฉันเฉพาะลูกไม้หัวมันเท่านั้น ขณะที่ท่านได้เดินทาง ธุดงค์
ไปทั่วแผ่นดินล้านนา ได้ พบเห็นโบราณสถานสิ่งศักดิ์สิทธิ์
คู่บ้านคู่เมืองหลายแห่ง เก่าแก่ทรุดโทรมเป็นอันมาก จึงได้
เป็นผู้นำในการบูรณะ ปฏิสังขรณ์วัดวาอาราม ตลอดจนโบราณ
สถานทั่วแผ่นดิน ล้านนามากมาย อาทิ พระบรมธาตุ
วัดพระธาตุหริภุญชัย จ.ลำพูน พระธาตุช่อแฮ จ.แพร่ ฯ ลฯ
รวมวัดต่างๆ ที่ ท่านได้พลังศรัทธาจากเหล่าพุทธศาสนิกชน
ทั้งกำลังกาย และกำลังทรัพย์ บูรณะปฏิสังขรณ์ทั้งสิ้น ๑๐๘ วัด
รวม ถึงการสร้างทางเดินขึ้นดอยสุเทพ จ.เชียงใหม่ ได้เป็นผล
สำเร็จ โดยเริ่มสร้างเมื่อวันที่ ๙ พฤศจิกายน ๒๔๗๗ แล้วเสร็จเมื่อวันที่ ๓๐ เมษายน ๒๔๗๘ โดยไม่ใช้งบ ประมาณ
ของรัฐเลย งานชิ้นสุดท้ายของท่านคือ การ สร้างสะพานข้ามแม่น้ำปิง ระหว่างบ้านริมปิง จ.ลำพูน กับ อ.หางดง จ.เชียงใหม่
แต่มาแล้วเสร็จภายหลังจาก ท่านมรณภาพ

หลวงปู่แหวน สุจิณโณ วัดดอยแม่ปั๋ง อำเภอพร้าว จังหวัดเชียงใหม่

          เป็นพระอริยสงฆ์รูปหนึ่ง ที่พุทธศาสนิกชนไทย ให้ความ
เคารพ นับถือกันทั่วประเทศ ท่านเกิดใน ตระกูลช่างตีเหล็ก
เมื่อวันที่ ๑๖ มกราคม พ.ศ. ๒๔๓๐ ที่บ้านนาโป่ง อำเภอเมือง
จังหวัดเลย บิดามารดาได้ตั้งชื่อท่านว่า “ญาณ” ซึ่งแปลว่า ปรีชา
หยั่งรู้หรือความสามารถหยั่งรู้เป็นพิเศษ เมื่ออายุ ๕ ปี มารดา
ป่วยหนัก ก่อนเสียชีวิตได้สั่งเสียไว้ว่า ขอให้บวชตลอดชีพ
อย่าลาสิกขามา มีครอบครัว จนได้บรรพชาเป็นสามเณรเมื่ออายุ
๙ ปี ที่วัดโพธิ์ชัย พร้อมทั้งเปลี่ยนชื่อเด็กชาย ญาณ เป็นสามเณร
แหวน นับแต่นั้นมา    ต่อมาได้ถูกนำไปฝากถวายเป็นลูกศิษย์

Guru Ba Srivijaya Sirivichyo
Wat Bang Pang, Lee District, Lamphun

Guru Ba Srivijaya was regarded as the ideal “Saint” of Thai Lanna. “Fuan” or “In-Fuan” was his former name since there was heavy rain and thunder during the time he was born on June 11, 1878 at Pang Village, Mae Tuen Sub-district, Lee District, Lamphun. He was ordained as a novice at the age of 18 and then became monk in 1898 at Wat Ban Hong Luang, Bang Hong District, Lampoon. While in the monkshood, he was given the Buddhist name “Siri Vichyo Phikhu” and learnt spiritual contemplation with Phra Guru Ba U-Pala at Wat Doi Kae, Mae Tha District, Lamphun.

Guru Ba Srivijaya was very stringent in his practice of Buddhism. This made Thai Buddhists very devoted to him and they had strong faith in him until they were inspired to build a special road up to Doi Suthep, Chiang Mai, in his honor. The special road was first started on November 9, 1934 and finished on April 30, 1935.

He was also the main force in rearranging the Thai Lanna Tripitaka (book of holy scriptures) and took part in the development and renovation of many temples. It is not surprising that he is called the “Saint” of Thai Lanna or “Phra Guru Ba Sri Dhamma Chao” as he noticeably did many things beneficial to Buddhism.